“Socrates,” I asked, “how do you tell a wild sea bass from a farmed sea bass?” We were at a restaurant northeast of Athens a few months ago. A grilled, whole European sea bass (a k a branzino) lay on a plate before us. Socrates Panopoulos, a hatchery manager of the Greek-owned Selonda company, let his junior scientists answer first.
“The liver,” one biologist proposed. “If the liver is dark red, it means the fish is eating a low-fat diet and is probably wild.”
“But Kostas,” Panopoulos replied, “they have taken out the guts. What are we to do?”
“Maybe the otolith?” another scientist suggested.
“Ah,” Panopoulos said, “the otolith.”
He worked a knife into the fish’s head and removed the pearly ear bone. Then, using his glass as a primitive magnifying instrument, he counted the otolith’s layers, which accrue like rings in a tree. “I see four,” Panopoulos said, “and they are uneven. This fish is four years old and wild.”
That the fish before us was indeed wild is a rarity in modern Greece. Never common, wild European sea bass are today one of the more overfished creatures in the Mediterranean. So rare that when you want to say you “hit the jackpot” in Greek, you say you “epyase lavraki” — you caught a sea bass. But as is increasingly the case with prized sea creatures, the end of a fish in the sea does not mean its disappearance from the plate. In fact the diminishing of a wild population is often the trigger that starts research on a new species’ domestication.
Sea-bass farming has been a long time in the works. It was piloted in France and Israel in the 1960s, and it took years to decode the biochemistry behind reproduction and diet. A final element — the warm, protected inlets of coastal Greece, turned it into a commodity.
In Greece it began, as it should, with a man at sea. In 1982, Thanasis Frentzos set sail from Kefalonia, an island some archaeologists believe was Odysseus’ Ithaca. Frentzos bears a certain resemblance to Homer’s protagonist, and so it follows that when he traveled to Sicily to purchase 100,000 inch-long sea-bass juveniles, his return trip was interrupted by a fierce gale known as the donkey mistral, and 90,000 bass perished in the storm. He installed the surviving bass in a pen and grew them to maturity. From this first farm (now called Kefalonia Fisheries), Greece came to dominate world sea-bass production, and the Selonda company has emerged as an international leader, with exports to the United States growing to more than a million pounds in 2004 from 10,000 pounds in 2000.
American appreciation of foreign bass has risen in inverse proportion to the decline of our own domestic striped bass. Similar in shape to European sea bass, American striped bass were recently found through DNA analysis to be so closely related as to share a common genus (Morone). With their meaty white flesh, “stripers” were a favorite from the Carolinas to Maine all the way back to Colonial days. Fishing pressure on stripers mounted progressively until the mid-’70s, when the catch plunged. By the early ’80s, just as Thanasis Frentzos was sailing for Sicily, conservationists were suggesting stripers for the Endangered Species List.
But while Europeans generally turn to the farm when fish go missing, Americans tend to look to the wild. In a major conservation act, a consortium of states halted striped-bass fishing in the ’80s, and a program was introduced to rebuild the breeding stock in the Chesapeake Bay. One scientist the government engaged was Yonathan Zohar, an Israeli-born biologist at the University of Maryland at Baltimore who helped decode European sea-bass reproduction. Zohar, who refers to himself as an “OB-GYN for fish,” got wild striped bass to spawn in captivity in a predictable manner. Supplementation combined with fishing moratoriums yielded results. Today striper populations are listed as “fully rebuilt,” and the fish has once again appeared on seafood menus — alongside branzino.
So now that Americans have an embarrassment of basses, which should we eat? As with all seafood choices, the answer is not easy. The stripers’ resurrection doesn’t sanction an all-you-can-eat attitude. If every one of New York State’s 19 million citizens were to eat stripers, the annual New York catch of 700,000 pounds would hardly suffice. And while many more branzino are potentially available, the same problems associated with farmed salmon are true of farmed branzino — the most glaring of which is that three pounds of smaller wild fish have to be taken from the seas to make a one-pound branzino. Environmentalists assert that harvesting wild little fish for farming could severely damage marine ecosystems. In response Kefalonia Fisheries recently introduced an “organic” branzino, which is fed from unused “off cuts” of filleted wild fish. To some this presents at least a stopgap option until a non-fish-based feed can be developed.Είναι οι τρομερά καινοτόμες συσκευασίες των Ιχθυοτροφείων Κεφαλονιάς όπου και κέρδισαν το Ευρωπαϊκό Βραβείο σχεδίασης 2008. Τα προϊόντα που βλέπετε εδώ είναι η βιολογική τσιπούρα, το βιολογικό λαυράκι και φιλέτο λαβράκι. Επίσης η εταιρεία πήρε μέρος στην έκθεση θαλασσινών το 2007 στις Βρυξέλλες. Πραγματικά, είμαστε περήφανοι...
Αναδημοσιεύουμε την είδηση από το http://www.dailyfrappe.com/Home/tabid/36/articleType/ArticleView/articleId/4107/Nice-package.aspx
Ποια είναι η διαφορά του Θεόδωρου Αγγελόπουλου και της Πετρούλας;
Ε…ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος δεν τελειώνει …ποτέ…
"Το τελευταίο δέντρο κρατήστε το για να κρεμαστήτε"
(Κούταβος, Κεφαλονιά)
"Τα πτυχία copies κτώνται"
(Σε τοίχο στην περιοχή Γκύζη)
"Το καλύτερο σχολείο που φωτίζει είναι αυτό που καίγεται"
(4ο Λύκειο, Καλαμάτα)
"Ο Χριστός δίδαξε και πέθανε. Οι καθηγητές τι περιμένουν;"
(Ε.Μ.Π., Αθήνα)
"Κολόμβε, γαμώ την περιέργειά σου"
(Decadence, Αθήνα)
"Δεν υπάρχουν παθητικοί καπνιστές, μόνο...
αντιπαθητικοί αντικαπνιστές"
(Τ.Ε.Ι.., Αθήνας)
"Το Lifestyle είναι μαγικό, από μηδενικό σε κάνει νούμερο"
(Γκάζι, Αθήνα)
"Θεσσαλονίκη, η μόνη πόλη που γράφεται με δύο Σίγμα και προφέρεται με δύο Λάμδα"
(Μύλος, Θεσσαλονίκη)
"Διατηρείτε την Αθήνα καθαρή. Πετάτε τα σκουπίδια σας στον Πειραιά"
(Μεταξουργείο, Αθήνα)
"Ο Χριστός πέθανε, ο Αινστάιν πέθανε, και Εγώ δεν αισθάνομαι καλά τελευταία"
(Αν club, Αθήνα)
"Συμμετέχω, Συμμετέχεις, Συμμετέχει, Συμμετέχουμε, Συμμετέχετε, Αποφασίζουν"
(οδός Σινώπης, Αθήνα)
"Αυτοί που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε"
(λεωφόρος Αλεξάνδρας, Αθήνα)
"Αν τα λάθη διδάσκουν, τότε έ χω καταπληκτική μόρφωση"
(οδός Μπενάκη, Αθήνα)
"Η χώρα καταστρέφεται από την αδιαφορία, αλλά τι με νοιάζει εμένα;"
(λόφος Στρέφη, Αθήνα)
"Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν τότε που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα"
(πλατεία Εξαρχείων, Αθήνα)
"Οι τοίχοι έχουν αυτιά και τα αυτιά μας τοίχους"
(Ψυρρής, Αθήνα)
"Έγχρωμη TV, Ασπρόμαυρη Ζωή"
(οδός Στουρνάρα, Αθήνα)
"Μην τα περιμένετε όλα από την Αστυνομία. Χτυπηθείτε μόνοι σας"
(Παπασωτηρίου, οδός Στουρνάρα, Αθήνα)
rovision με το τραγούδι <
άρθρο της Kerin Hope, ανταποκρίτριας των Financial Times στην Αθήνα..λίγο παλιό βέβαια, Φεβρουάριος 1996 με επιφύλαξη...
Rugged but green, with some of the best beaches to be found in western Greece, the island of Kefalonia is less well-known than it should be. One reason is that there are only a few large resort hotels. Another is relatively infrequent flights from Athens, and bookings must be made in good time.
Kefalonia is big enough to make it worth hiring a jeep for a few days, both to reach less accessible beaches and take in some stunning views from rough roads across its precipitous hillsides. The variety is surprising, from pebble beaches shaded by olive and cypress trees in the north to long stretches of golden sand and dramatically bare gray and white cliffs in the south.
Contrasts can be sharp on Kefalonia. It is renowned both for its shipowners, who run some of Greece's biggest merchant fleets from Piraeus and London but come back for vacations, and for a strong left-wing tradition that survived the demise of communism in Eastern Europe. Not surprisingly, Mrs. Aleka Paparriga, leader of Greece's still-active Communist Party, comes from one of the island's marxist villages.
Kefalonia's two towns, Lixouri and Argostoli, face each other across a deep inlet. So strong was the rivalry between them that the statue of Andreas Iaskaratos, a 19th century poet from Lixouri, was erected in the town square with its back to Argostoli. Even now, the towns are inclined to compete rather than cooperate for government funds, and local politics are filled with controversy.
Mr. Gerasimos Metaxas, the island prefect, wants Kefalonia to become a center for marine tourism, with offshore tax and residence privileges. He says "Kefalonia, unlike most Greek islands, is both big enough, still comparatively unspoiled, and near enough to Western Europe to be developed as an offshore center for the region. The aim would be to bring back some of the expatriate talent--the lawyers, shipbrokers, and services experts--to work here."
Like the other Ionian islands, Kefalonia was spared the Ottoman occupation and remained under Venetian rule for six centuries before a brief period of British administration in the 19th century.
Argostoli's historical museum contains a well-preserved collection of costumes, furniture, porcelain, and portraits dating from British colonial days, and much of the island's road network dates from that period.
Kefalonia once boasted an opera house included on the Italian singers' circuit, elegant Venetian architecture, and a standard of living found on few Greek islands. But all that ended with a disastrous earthquake in 1953 which leveled most buildings on the island and left thousands homeless.
One village that survived with its square houses and red-tiled roofs almost intact is Fiscardo, a favorite anchorage for yachts on the northern tip of Kefalonia. The Venetian castles at Assos and Kastro are still impressive, and the monastery of St. Gerasimos, the island's patron saint, also escaped damage. Preserved in a silver sarcophagus, the mummified saint is still an object of reverence.
Remains from the classical past are few, but one recent archaeological discovery points to Kefalonia's importance in the Bronze Age. A beehive-shaped tomb near the port of Poros, similar to the royal burial places at Mycenae on the Greek mainland, dates from the 14th century BC. Finds of gold jewelry and seal-stones suggest it was the vault of a rich ruling family.
Climb the steep hillside above Poros and you find the walls of a Mycenaean fortress hidden in the pine forest. The view takes in a broad stretch of coast from the next-door island of Ithaca to the western Greek mainland.
Kefalonia has its own culinary traditions, including a spicy meat pie that may owe something to the British occupation and an unusually wide variety of "horta," wild greens doused in olive oil that are a staple of Greek taverna eating. But unlike many Greek islands, Kefalonia's vineyards have been revived by a new generation of winemakers. An Italian grape variety, robola, produces a dry white wine much appreciated by expatriate Kefalonians. Try any wine with the Gentilini label, produced on the Kosmetatos family estate.
Γνωστή εταιρεία χαμηλού κόστους θα συνδέσει την Κεφαλονιά με την Γερμανία και την Αυστρία με απευθείας πτήσεις τσάρτερ. Οι πτήσεις θα ξεκινήσουν τον Μάη και προς το παρόν θα γίνονται μόνο από την Αυστρία, Βιέννη. Αν δεν κάνουμε λάθος πρέπει να έχουν ξεκινήσει από πέρυσι...Μήπως είναι καιρός να απαγκιστρωθούμε από τους καιροσκόπους και μονόχνοτους Άγγλους; Οι Γερμανόφωνες χώρες είναι μία πολύ αξιόλογη αγορά πάντως είτε για την αγορά εξοχικής κατοικίας είτε για τον τουρισμό γενικότερα...οι κύριοι αγοραστές εξοχικής κατοικίας στην Κεφαλονιά είναι Άγγλοι και αυτό διότι υπάρχουν πολλές απευθείας πτήσεις από τη χώρα τους...η στερλίνα εδώ και πολύ καιρό έχει χάσει μεγάλο μέρος από την αξία της σε σχέση με το εύρο και έτσι οι φίλοι μας οι Άγγλοι καταφεύγουν χώρες που μπορούν καταρχήν να αγοράσουν (από την κείμενη νομοθεσία) και κατά δεύτερον να αγοράσουν φθηνά...βλέπε Κροατία, Ρουμανία, Τουρκία...εκεί που θέλαμε να καταλήξουμε είναι η έλλειψη υποδομής όσον αφορά τη σύνδεση με άλλες δυνατές οικονομίες. Η Ζάκυνθος πάντως τα πηγαίνει πολύ καλύτερα...και δεν είναι μόνο σούπα τουρίστες τύπου Λαγανά...πάντως φέτος είχαμε αφίξεις πτήσεων και από Σκανδιναβικές χώρες...
Την στιγμή που η οικονομική κρίση έχει χτυπήσει την πόρτα μας, οι άνθρωποι των αγορών λένε ότι είναι η χρυσή περίοδος να κάνει κάποιος business εάν έχει μία καλή ιδέα...επιχειρήσεις οι οποίες συνέχισαν να επενδύουν σε περιόδους κρίσεως κυρίως σε επικοινωνιακό επίπεδο κατάφεραν να επιβιώσουν. Με άλλα λόγια η τρέχουσα περίοδος είναι περίοδος ξεκαθαρίσεων. Μόνο υγιείς οργανισμοί θα επιβιώσουν στη αγορά. Αυτό σημαίνει ότι μεσοπρόθεσμα θα υπάρχει περισσότερος χώρος για ανάπτυξη για αυτούς τους οργανισμούς στην αγορά. Ο λόγος γίνεται για επιχειρήσεις franchising που έχουν έρθει πρόσφατα στην τοπική αγορά. Σίγουρα η παρουσία αυτών των επιχειρήσεων σε πανελλαδικό επίπεδο μόνο αξία μπορεί να προσθέσει. Δεν ξέρω αν συμβαίνει και το ίδιο για τους franchisee και ειδικά για αυτούς σε μικρές πόλεις σαν το Αργοστόλι. Είναι γεγονός ότι τα εν λόγω καταστήματα δεν μπορούν να φθάσουν σε πωλήσεις τα καταστήματα των Αθηνών για παράδειγμα. Αυτό το λέμε διότι έχουν ακόμα μικρότερα κέρδη ανά μονάδα αν λάβουμε υπόψιν τα μεταφορικά έξοδα. Για να στεριώσει μία τέτοια επιχείρηση στην επαρχία είναι να φρόνιμο να γίνει η απαιτούμενη οικονομοτεχνική μελέτη εκ των προτέρων αναλύοντας όλα τα οικονομικά στοιχεία της αγοράς αλλά και της ίδιας της επιχείρησης. Οι εποχές των περασμένων δεκαετιών όπου οι υπολογισμοί γινόντουσαν σε ένα κομμάτι χαρτί έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Για να επιβιώσει κανείς σε ένα τέτοιο περιβάλλον πρέπει να χρησιμοποιήσει όλα τα 'εργαλεία' που έχει στη διάθεση του. Ακόμα και να πληρώσει και για αυτά να είναι να διασφαλίσει την βιωσιμότητα της επιχείρησης. Δεν μπορούν να γίνουν όλα από ένα άτομο. Κανείς δεν μπορεί να είναι πανταχού παρόν...
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
