Τρίτη, Φεβρουαρίου 24, 2009

σκέψεις

είναι από τον χρήστη stamos1 του sync.gr, θα κάνουμε αναφορά στο μπλογκ του σε μελλοντικό Post, δεν μπορέσαμε να το βρούμε...


'' Δεν γνωρίζεις τι μπορεί να συμβεί από στιγμή σε στιγμή''
Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος.
Καθόμουν να πιω λίγο καφέ,ένα μικρό διάλειμμα,περίπου δέκα και μισή σήμερα το πρωί κι άκουσα φωνές έξω από το σπίτι μου,ενστικτωδώς κατάλαβα πως κάποιος χρειάζεται βοήθεια.
Παράξενο σκέφτηκα, δεν άκουσα τρακάρισμα.
Τόσα χρόνια που μένω εδώ έχω συνηθίσει πλέον τ'ατυχήματα. Δε μπορώ να πω ότι είναι υπερβολικά κεντρικός δρόμος όμως για κάποιο λόγο οι οδηγοί δε προσέχουν το STOP στη γωνία.
Κάποια στιγμή οι δρόμοι έγιναν μονόδρομοι και ελλατώθηκαν κάπως και τα τρακαρίσματα σε 2-3 το μήνα. Ευτυχώς κανένα από αυτά δεν είχε ιδιαίτερα άσχημο τέλος για κάποιον επιβάτη.
Αυτή τη φορά όμως δεν ακούστηκε ο γνωστός θόρυβος της λαμαρίνας, μοναχά φωνές ακούστηκαν.Άνοιξα την πόρτα μου και είδα στην απέναντι γωνία μια γυναίκα μεγάλης ηλικίας πεσμένη στο δρόμο και ακίνητη.Στα χέρια της κρατούσε ακόμα τις σακούλες από το supermarket ενώ λίγα μέτρα πιο μπροστά είχε σταματήσει το διερχόμενο λεωφορείο του δήμου μας.
Για να πω την αλήθεια πάγωσα εκείνη τη στιγμή....
Προσπαθούσα να καταλάβω τι έγινε κι αν είναι ζωντανή. Κόσμος είχε μαζευτεί τριγύρω και μια άλλη γυναίκα ούρλιαζε.
Μερικοί ψιθύριζαν πως την χτύπησε το λεωφορείο, ενώ κάποιοι άλλοι πως έπεσε από μόνη της. Κάποιοι ήθελαν να τη “βοηθήσουν” αλλά δεν άφηναν κανέναν να την αγγίξει. Σε τέτοιες στιγμές τη χειρότερη ζημιά μπορεί να την κάνουν άτομα που θέλουν να “βοηθήσουν” αλλά δεν έχουν ιδέα από πρώτες βοήθειες.
Αρχικά δε καταλαβαίναμε ούτε αν αναπνέει, όπως ήταν πεσμένη ακίνητη στο δρόμο. Στα χέρια της κρατούσε σφιχτά τις σακούλες και το μπαστούνι της ήταν πεσμένο 1-2 μέτρα πιο εκεί.
Άκουσα κάποιον να τηλεφωνεί αμέσως για να καλέσει ασθενοφόρο, καθώς κι όλες τις απαντήσεις που έπρεπε να δώσει στο τηλεφωνικό κέντρο. Κάποια στιγμή έχασα την ψυχραιμία μου για να πω την αλήθεια. Θεωρώ αδιανόητο τη στιγμή που αργοσβήνει ένας άγνωστος άνθρωπος να είσαι αναγκασμένος να απαντήσεις σε όλη αυτή την ανάκριση που σου κάνουν τηλεφωνικά προκειμένου να στείλουν ασθενοφόρο.
Δηλαδή όταν σου λέει ο άλλος, πως μια άγνωστη γυναίκα μεγάλης ηλικίας είναι πεσμένη και αναίσθητη στο έδαφος αλλά χωρίς εξωτερική αιμοραγία, τι άλλο πρέπει να σου πει για να στείλεις ασθενοφόρο; Όχι κυρία μου δε την γνωρίζουμε, δε ξέρουμε τ' όνομα της, δε ξέρουμε αν έφαγε τίποτα το πρωί, δε ξέρουμε αν είχε ανεβασμένη πίεση, ζάχαρο και όλα τα συναφή, δε ξέρουμε τίποτα. Μόνο πως η ώρα περνάει και μας κάνεις ερωτήσεις προκειμένου να στείλεις βοήθεια ξέρουμε.
Στα επόμενα δεκαπέντε λεπτά αγωνίας που χρειάστηκαν μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο, ευτυχώς η γυναίκα άρχισε να αντιδρά και να προσπαθεί να κουνήσει ελαφρά το χέρι της για να μας δείξει πως είναι ευτυχώς ζωντανή…Ευτυχώς !!!
Καταλαβαίνω το άγχος του οδηγού που δεν έφταιγε τελικά,να μαλώνει με τον κόσμο, προκειμένου να βρει μάρτυρες.
Ελπίζω τώρα να είναι καλά αυτή η άγνωστη κυρία...Δεν ξέρω :(
Όλη αυτή η κατάσταση, μου θύμησε πόσο εύθραυστη είναι η ζωή. Κι όσοι έχουμε αγαπημένους ανθρώπους σε μεγάλες ηλικίες μπορούμε απλά να ευχόμαστε να μη πάθουν κάτι ή αν πάθουν κάτι να βρεθούν κοντά τους άτομα που θα μπορούν να τους βοηθήσουν!


'' Ζω αγαπώντας τους ανθρώπους ''
Ζω ελεύθερη πραγματικά (δηλαδή να μην έχω πράξει εις βάρος άλλων με οποιοδήποτε τρόπο).
Μεγαλώνω τα παιδιά μου, χωρίς να με ενδιαφέρει εάν τα χρήματα που θα δοθούν για την μόρφωσή τους,
τους δώσουν πίσω άλλα χρήματα!
Σέβομαι, στην ιδιαιτερότητα του άλλου ατόμου.
Προσπαθώ να μην φερθώ ποτέ με υποκρισία (παρότι αισθάνομαι ότι το κάνω συνέχεια)
Γράφω αυτά που αισθάνομαι σαν ποίηση ή πεζό (κι ας αφαιρούμαι, ξεχνώντας μερικούς τύπους γραφής).
Να μην γράψω κάτι, που δεν αισθάνομαι (παρότι έχω πει το ψέμα, ότι το κάνω).
Να ελπίζω για κάτι καλύτερο!
Να δίνω την καρδιά μου χωρίς να φοβάμαι και να είμαι όποτε το επιτρέπει η περίσταση ρομαντική..
Να είμαι άνθρωπος και να ελπίζω!
Δεν ξέρω! Απλά με όσα συμβαίνουν, νιώθω ότι κάνω ,ότι κάνω χωρίς να ξέρω ένα "γιατί".
Συνήθως ο άνθρωπος ζητάει κάτι συγκεκριμένο για να ελπίζει σ'αυτό.
Όμως, για κάποιο λόγο το απορρίπτω. Ενώ όλοι, οι άλλοι ψάχνουν αυτό το συγκεκριμένο!
Ίσως γι'αυτό νιώθω ότι σπάνια επικοινωνώ μ'άλλους,
ίσως γι'αυτό νιώθω πως κανένα " θέλω" μου δεν θα γίνει πραγματικότητα.
Πιθανόν γι'αυτό πιστεύω ότι πραγματικά ,δεν μ' αγαπάει κανείς..

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 23, 2009

Ο ακάλυπτος!!!


Βόμβα έχει πέσει στο νησί και γενικότερα στη χώρα με τις ακάλυπτες επιταγές! Δεν φτάνει που περιμένεις να πάρεις τα χρήματα σου ένα εξάμηνο, που έτσι και αλλιώς δεν έχουν την ίδια αξία
(δεν μιλάμε για πληθωρισμό, αλλά την έλλειψη ρευστότητας στα ταμεία των επιχειρήσεων), δεν τα παίρνεις ΚΙΟΛΑΣ! Αυτά όμως λίγο πολύ τα ξέρατε, αυτό που θέλουμε να υπογραμμίσουμε εδώ είναι ότι η πρακτική της επιταγής δεν συνηθίζετε στα υπόλοιπα μέλη της ένωσης και δη στην Γερμανία που αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της Ε.Ε. Εμείς γιατί μοιάσαμε στο Αμέρικα; Προσοχή λοιπόν στις επιταγές!

Υ.Γ. καλό είναι να την στήνετε από νωρίς στην τράπεζα όταν είναι η ημερομηνία να εισπράξετε την επιταγή μπας και μπουν χρήματα για τον προηγούμενο και τα πάρετε εσείς!!!

Θα σας μάθουμε εμείς και ξένες γλώσσες!


προσθέσαμε ένα πολυεργαλείο που θα μπορείτε πατριώτες να διαβάζετε και Αγγλόφωνα άρθρα. Γιατί εμείς είμαστε τεμπέληδες και τα ανεβάζουμε όπως τα βρίσκουμε!

Πάνω αριστερά επιλέξτε την ελληνική!

Το λοιπό!!! Να μην ξανακούσω παράπονα!

Υ.Γ. Η μετάφραση να σημεωθεί ότι θα είναι κατά προσέγγιση! Μην παρεξηγηθούμε κιόλας!!!

Κυριακή, Φεβρουαρίου 22, 2009

Απόδραση από τον Κορυδαλλό!!


Κινηματογραφική απόδραση πραγματοποιήθηκε σήμερα νωρίς το μεσημέρι. Ο Β. Παλαιοκώστας και ο Α. Ριτζάι δραπέτευσαν από τις φυλακές Κορυδαλλού με . . . ελικόπτερο! Οι πληροφορίες θέλουν το ελικόπτερο να προσγειώθηκε κοντά στο Καπανδρίτι και οι κάτοικοι υποστηρίζουν ότι διέφυγαν με μηχανές ή με ασθενοφόρο.. Θυμίζουμε ότι οι ίδιοι εγκληματίες είχαν αποδράσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο πριν δύο χρόνια.



Και του χρόνου. . .

Πως πρέπει να λέτε χρόνια πολλά, international

Amore Mio, Ηρώ και Gigi D' Alessio

Οι Ιταλοί λένε: 'οι Γάλλοι είναι τα ξαδέρφια μας αλλά οι Έλληνες είναι τα αδέρφια μας'.
Μιλάμε για την συγγένεια της γλώσσας βέβαια, μην πηγαίνει αλλού το μυαλό σας...

πάρτε και ένα ποίημα...

Φίλε, η καρδία μου τώρα σα κι εγέρασε
τελειώσεν η ζωή μου της Αθήνας,
που όμοια γλυκά και με το γλέντι επέρασε
και με την πίκρα κάποτε της πείνας.

Δε θα 'ρθω πια στον τόπο που πατρίδα μου
τον έδωκε το γιόρτασμα της νιότης,
παρά περαστικός, με την ελπίδα μου,
με τ'όνειρο που εσβήστη, ταξιίώτης.

Προσκυνητης θα πάω κατά το σπίτι σου
και θα μου πουν δεν ξέρουν τι εγίνης.
Μ'άλλον μαζί θα ιδώ την Αφροδίτη σου
κι άλλος το σπίτι θα ΄χει της Ειρήνης.

Θα πάω προς την ταβέρνα, το σαμιώτικο
που επίναμε για να ξαναζητήσω.
Θα λείπεις, το κρασί τους θα ναι αλλιώτικο,
όμως εγώ θα πιω και θα μεθύσω.

Θ' ανέβω τραγουδώντας και τρεκλίζοντας
στο Ζάππειο που ετραβούσαμεν αντάμα.
Τριγύρω θα ναι ωραια πλατύς ο ορίζοντας
και θα ναι το τραγούδι μου σαν κλάμα.

Κ.Κ.

Σάββατο, Φεβρουαρίου 21, 2009

άρθρο των New York Times σχετικά με την αγορά λαυρακιού και τα Ιχθυοτροφεία Κεφαλονιάς

“Socrates,” I asked, “how do you tell a wild sea bass from a farmed sea bass?” We were at a restaurant northeast of Athens a few months ago. A grilled, whole European sea bass (a k a branzino) lay on a plate before us. Socrates Panopoulos, a hatchery manager of the Greek-owned Selonda company, let his junior scientists answer first.



Tony Cenicola/The New York Times

“The liver,” one biologist proposed. “If the liver is dark red, it means the fish is eating a low-fat diet and is probably wild.”

“But Kostas,” Panopoulos replied, “they have taken out the guts. What are we to do?”

“Maybe the otolith?” another scientist suggested.

“Ah,” Panopoulos said, “the otolith.”

He worked a knife into the fish’s head and removed the pearly ear bone. Then, using his glass as a primitive magnifying instrument, he counted the otolith’s layers, which accrue like rings in a tree. “I see four,” Panopoulos said, “and they are uneven. This fish is four years old and wild.”

That the fish before us was indeed wild is a rarity in modern Greece. Never common, wild European sea bass are today one of the more overfished creatures in the Mediterranean. So rare that when you want to say you “hit the jackpot” in Greek, you say you “epyase lavraki” — you caught a sea bass. But as is increasingly the case with prized sea creatures, the end of a fish in the sea does not mean its disappearance from the plate. In fact the diminishing of a wild population is often the trigger that starts research on a new species’ domestication.

Sea-bass farming has been a long time in the works. It was piloted in France and Israel in the 1960s, and it took years to decode the biochemistry behind reproduction and diet. A final element — the warm, protected inlets of coastal Greece, turned it into a commodity.

In Greece it began, as it should, with a man at sea. In 1982, Thanasis Frentzos set sail from Kefalonia, an island some archaeologists believe was Odysseus’ Ithaca. Frentzos bears a certain resemblance to Homer’s protagonist, and so it follows that when he traveled to Sicily to purchase 100,000 inch-long sea-bass juveniles, his return trip was interrupted by a fierce gale known as the donkey mistral, and 90,000 bass perished in the storm. He installed the surviving bass in a pen and grew them to maturity. From this first farm (now called Kefalonia Fisheries), Greece came to dominate world sea-bass production, and the Selonda company has emerged as an international leader, with exports to the United States growing to more than a million pounds in 2004 from 10,000 pounds in 2000.

American appreciation of foreign bass has risen in inverse proportion to the decline of our own domestic striped bass. Similar in shape to European sea bass, American striped bass were recently found through DNA analysis to be so closely related as to share a common genus (Morone). With their meaty white flesh, “stripers” were a favorite from the Carolinas to Maine all the way back to Colonial days. Fishing pressure on stripers mounted progressively until the mid-’70s, when the catch plunged. By the early ’80s, just as Thanasis Frentzos was sailing for Sicily, conservationists were suggesting stripers for the Endangered Species List.

But while Europeans generally turn to the farm when fish go missing, Americans tend to look to the wild. In a major conservation act, a consortium of states halted striped-bass fishing in the ’80s, and a program was introduced to rebuild the breeding stock in the Chesapeake Bay. One scientist the government engaged was Yonathan Zohar, an Israeli-born biologist at the University of Maryland at Baltimore who helped decode European sea-bass reproduction. Zohar, who refers to himself as an “OB-GYN for fish,” got wild striped bass to spawn in captivity in a predictable manner. Supplementation combined with fishing moratoriums yielded results. Today striper populations are listed as “fully rebuilt,” and the fish has once again appeared on seafood menus — alongside branzino.

So now that Americans have an embarrassment of basses, which should we eat? As with all seafood choices, the answer is not easy. The stripers’ resurrection doesn’t sanction an all-you-can-eat attitude. If every one of New York State’s 19 million citizens were to eat stripers, the annual New York catch of 700,000 pounds would hardly suffice. And while many more branzino are potentially available, the same problems associated with farmed salmon are true of farmed branzino — the most glaring of which is that three pounds of smaller wild fish have to be taken from the seas to make a one-pound branzino. Environmentalists assert that harvesting wild little fish for farming could severely damage marine ecosystems. In response Kefalonia Fisheries recently introduced an “organic” branzino, which is fed from unused “off cuts” of filleted wild fish. To some this presents at least a stopgap option until a non-fish-based feed can be developed.

http://www.nytimes.com/2008/04/20/magazine/20food-t.html?fta=y

Ιχθυοτροφεία Κεφαλονιάς στο Ληξούρι

Είναι οι τρομερά καινοτόμες συσκευασίες των Ιχθυοτροφείων Κεφαλονιάς όπου και κέρδισαν το Ευρωπαϊκό Βραβείο σχεδίασης 2008. Τα προϊόντα που βλέπετε εδώ είναι η βιολογική τσιπούρα, το βιολογικό λαυράκι και φιλέτο λαβράκι. Επίσης η εταιρεία πήρε μέρος στην έκθεση θαλασσινών το 2007 στις Βρυξέλλες. Πραγματικά, είμαστε περήφανοι...

Αναδημοσιεύουμε την είδηση από το http://www.dailyfrappe.com/Home/tabid/36/articleType/ArticleView/articleId/4107/Nice-package.aspx

kefalonia11


kefalonia21

kefalonia3

kefalonia4


Παρασκευή, Φεβρουαρίου 20, 2009

Πώς θα ξεφύγετε από την κρίση; Ερωτευτείτε...

Ανέκδοτο...



Ποια είναι η διαφορά του Θεόδωρου Αγγελόπουλου και της Πετρούλας;

Ε…ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος δεν τελειώνει …ποτέ…

χωρίς σχόλια

χωρίς σχόλια

Συνθήματα σε τοίχους...από ένα φίλο μας...

"Το τελευταίο δέντρο κρατήστε το για να κρεμαστήτε"

(Κούταβος, Κεφαλονιά)

"Τα πτυχία copies κτώνται"
(Σε τοίχο στην περιοχή Γκύζη)

"Το καλύτερο σχολείο που φωτίζει είναι αυτό που καίγεται"
(4ο Λύκειο, Καλαμάτα)

"Ο Χριστός δίδαξε και πέθανε. Οι καθηγητές τι περιμένουν;"
(Ε.Μ.Π., Αθήνα)

"Κολόμβε, γαμώ την περιέργειά σου"
(Decadence, Αθήνα)

"Δεν υπάρχουν παθητικοί καπνιστές, μόνο...
αντιπαθητικοί αντικαπνιστές"

(Τ.Ε.Ι.., Αθήνας)

"Το Lifestyle είναι μαγικό, από μηδενικό σε κάνει νούμερο"
(Γκάζι, Αθήνα)

"Θεσσαλονίκη, η μόνη πόλη που γράφεται με δύο Σίγμα και προφέρεται με δύο Λάμδα"
(Μύλος, Θεσσαλονίκη)

"Διατηρείτε την Αθήνα καθαρή. Πετάτε τα σκουπίδια σας στον Πειραιά"
(Μεταξουργείο, Αθήνα)

"Ο Χριστός πέθανε, ο Αινστάιν πέθανε, και Εγώ δεν αισθάνομαι καλά τελευταία"
(Αν club, Αθήνα)

"Συμμετέχω, Συμμετέχεις, Συμμετέχει, Συμμετέχουμε, Συμμετέχετε, Αποφασίζουν"
(οδός Σινώπης, Αθήνα)

"Αυτοί που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε"
(λεωφόρος Αλεξάνδρας, Αθήνα)

"Αν τα λάθη διδάσκουν, τότε έ χω καταπληκτική μόρφωση"
(οδός Μπενάκη, Αθήνα)

"Η χώρα καταστρέφεται από την αδιαφορία, αλλά τι με νοιάζει εμένα;"
(λόφος Στρέφη, Αθήνα)

"Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν τότε που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα"
(πλατεία Εξαρχείων, Αθήνα)

"Οι τοίχοι έχουν αυτιά και τα αυτιά μας τοίχους"
(Ψυρρής, Αθήνα)

"Έγχρωμη TV, Ασπρόμαυρη Ζωή"
(οδός Στουρνάρα, Αθήνα)

"Μην τα περιμένετε όλα από την Αστυνομία. Χτυπηθείτε μόνοι σας"
(Παπασωτηρίου, οδός Στουρνάρα, Αθήνα)